Wydawca treści Wydawca treści

30-lecie istnienia Zespołu Ochrony Lasu w Łodzi

         W związku z jubileuszem 30-lecia Zespołów Ochrony Lasu w Olsztynie, Łodzi i Wrocławiu
w początkach czerwca odbyła się narada pracowników wszystkich Zespołów Ochrony Lasu. Podczas narady zostały przedstawione historie obchodzących jubileusz ZOLi, a następnie prezentacje dotyczące między innymi: metodyki prowadzenia prognozowania wzmożonego występowania pędraków oraz zastosowanie w praktyce ochrony lasu; możliwości wykorzystywania bezzałogowych statków powietrznych w działalności ZOL czy przyczyn i konsekwencji zamierania drzewostanów bukowych, które to dodatkowo zostały omówione podczas części terenowej.

 

Zespół Ochrony Lasu w Łodzi utworzono w lutym 1992 roku, w wyniku zmian organizacyjnych w Lasach Państwowych. Zasięg działania obejmuje województwo łódzkie (z częścią kujawsko-pomorskiego, świętokrzyskiego, śląskiego, opolskiego) oraz mazowieckie (z fragmentem lasów w województwie lubelskim). Ze względu na duży obszar działania i koncentrację zjawisk gradacyjnych w północno-wschodniej części RDLP w Warszawie, w 1994 roku powstała filia ZOL w Warszawie. Obecnie mieści się w niej profesjonalnie wyposażona pracownia fitopatologiczna i entomologiczna, dzięki której można szybko dokonywać diagnozy zjawisk patogenicznych i wdrażać działania zaradcze.

 


Zespół Ochrony Lasu w Łodzi

                 Zespół Ochrony Lasu w Łodzi został utworzony w lutym 1992 roku, aby objąć nadzorem ochroniarskim łącznie 680 tyś ha powierzchni leśnej: Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych  w Łodzi (440 000 ha)  i Warszawie   (190 370 ha),  Kampinoski Park Narodowy (38 544 ha)  Lasy Miejskie – Warszawa (8 000 ha), Lasy Miejskie- Łódź (3000 ha). Teren działania ZOL jest dość rozległy i specyficzny, gdyż obejmuje obszar dwóch największych aglomeracji miejskich - Łodzi i Warszawy oraz najbardziej zaludnionych terenów w kraju co skutkuje bardzo złożonym i rozdrobnionym charakterem powierzchni leśnych. Silne oddziaływanie czynników antropogenicznych przejawia się masową obecnością gospodarstw, posesji i działek rekreacyjnych wśród kompleksów leśnych, a co za tym idzie narażenie lasów na silna penetrację ludzką, pożary, zaśmiecanie i szkody dewastacyjne. Bardzo istotne znaczenie ma również oddziaływanie przemysłu  m.in. w Płocku przy dużej rafinerii paliw jak również w Bełchatowie przy największej w Polsce kopalni odkrywkowej węgla brunatnego  oraz elektrowni. Nie bez znaczenia jest również gęsta pajęczyna szlaków drogowych oraz liczne wysypiska i przetwórnie śmieci.

             Przez 30 lat istnienia Zespół borykał się z wieloma zagrożeniami trwałości lasu, prowadząc walkę z nadmiernie rozrastającymi się populacjami szkodników, masowym występowaniem patogenów grzybowych oraz wielu czynników abiotycznych wywołujących negatywny wpływ na szeroko rozumiane lasy.

              Istotną częścią działalności Zespołu Ochrony Lasu w Łodzi jest edukacja prowadzona podczas szkoleń i narad dla pracowników Lasów Państwowych jak również poprzez fachowe publikacje z dziedziny ochrony lasu i ekologii owadów. Pod tym kątem opracowano tablice poglądowe do rozpoznawania pędraków oraz szkodników sosny znajdowanych w jesiennych poszukiwaniach. Doświadczenia zbierane są zarówno podczas rutynowych obowiązków jak również szeregu prac doświadczalnych i badań jakie prowadzone są samodzielnie lub we współpracy z szeregiem ośrodków naukowych. Wymiana doświadczeń obywa się nie tylko na płaszczyźnie jednostek krajowych ale również z placówkami ochrony lasu z Litwy, Ukrainy Słowacji i Czech.

            Wypracowany od wielu lat styl pracy skupia się przede wszystkim na niesieniu pomocy i fachowego wsparcia jednostkom terenowym. Polega to przede wszystkim na ciągłym monitorowaniu w terenie zjawisk patologicznych i wszystkich anomalii mogących wpływać na zakłócenie prawidłowej gospodarki leśnej. W swojej pracy zespół stara się w jak największym stopniu odciążyć pracowników terenowych nadleśnictw, realizując wiele prac samodzielnie, a jednocześnie wyczulić leśniczych na zjawiska budzące wątpliwości i stanowiące zagrożenie. Takie podejście skutkuje dużym zaufaniem i przyjazną atmosferą pracy przekładającą się na dobrą współpracę oraz wiele wspólnych działań i badań z dziedziny ochrony lasu realizowanych dzięki uprzejmości nadleśnictw.

            W 30-letnim okresie działalności pracą ZOL Łódź związane było grono osób m. in. Ryszard Skrybant, Urszula Sadkowska, Sławomir Lipiński, Maria Łukasiewicz, Paweł Garbaliński, Andrzej Rodziewicz, Andrzej Gapiński,  Michał Sawoniewicz, Andrzej Kulesza i Małgorzata Olczyk. Obecny skład to Cezary Kieszek – kierownik, Michał Onuszko, Grzegorz Karwat i Katarzyna Bryszewska.

 


Najnowsze aktualności Najnowsze aktualności

Powrót

Popilia japońska

Popilia japońska

Popilia japońska (Popillia japonica) to gatunek chrząszcza z rodziny żukowatych (Scarabaeidea), pochodzący z Azji. Naturalny zasięg tego gatunku obejmuje Rosyjski Daleki Wschód oraz Japonię. W Europie występuje w Portugalii, Włoszech, Szwajcarii, a także w Holandii i Niemczech.  

Dlatego można zauważyć, że na horyzoncie europejskiego leśnictwa pojawia się nowe zagrożenie – popilia japońska. Ten owad rozprzestrzenia się po kontynencie, stwarzając nowe wyzwania dla naszych lasów oraz upraw.

Popilia japońska należy do gatunków szczególnie polifagicznych. Jest znana z występowania na ponad 300 gatunkach, rozwija się na liściastych roślinach zielnych oraz drzewiastych. Naturalnym sposobem rozprzestrzeniania się tego szkodnika są przeloty dorosłych chrząszczy. Istnieje ryzyko rozwlekania go również z glebą, gdzie występują jego stadia przedimaginalne.

Jak rozpoznać popilię japońską?

Wymiary dorosłych osobników osiągają do 11 mm długości oraz 7 mm szerokości, samica chrząszcza jest zwykle większa od samca. Zielona barwa o metalicznym połysku na głowie, tułowiu oraz odwłoku wyraźnie widoczna. Pokrywy miedzianobrązowe, natomiast odnóża miedzianozielone. Na odwłoku wzdłuż każdej bocznej krawędzi pokryw występuje pięć pęczków białych włosków. Na ostatnim członie odwłoka, po stronie grzbietowej znajdują się dwie plamy z białych włosków.

Larwa popili japońskiej budową przypomina typowego pędraka. Jest koloru białego z brązową głową, zgięta w kształt litery C. Długość jej ciała wynosi 3 cm i pokryte jest długimi włoskami. Posiada trzy pary nóg. Całe swoje życie spędza w glebie, również  zachodzi w niej proces przepoczwarczenia. Żywią się materią organiczną i korzeniami. Efektem tego jest żółknięcie roślin i usychanie traw. Dorosłe osobniki żerują na liściach, tworząc małe otwory w blaszkach liściowych, na końcu pozostawiając tylko główne nerwy. Prowadzi to do brązowienia oraz zaschnięcia liści. Na żer owadów narażone są również płatki kwiatów, a także owoce. Szkodniki żerują zwykle w gromadach, zaczynając od wierzchołka rośliny i kierując się ku dołowi.

Popilia japońska to przykład owada, który w przypadku zawleczenia do Polski może stać się poważnym zagrożeniem zarówno dla leśnictwa, jak i rolnictwa. Dlatego tak kluczowa jest profilaktyka oraz monitoring występowania tego gatunku.

W momencie zaobserwowania obecności w/w szkodnika należy jak najszybciej poinformować o tym najbliższą jednostkę Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa.